bu arada...

...yeni dekanımızdan nefret ediyorum, semih gemalmaz'a tapıyorum -parlak öğrencisiyim ulan!- ve büyük ihtimalle aihm'de staj yapmak için strazburg'a gidiyorum.

eş zamanlı bir şeyler

high fidelity'i bir kere daha okudum. bugün okula giderken kitabın son sayfalarındaydım ve bir anda ipod'umda stevie wonder'dan i believe (when i fall in love) çalmaya başladı. mutlu oldum. bu arada bilmeyenler için söyleyeyim, şarkı high fidelity filminin soundtrackinin son parçasıdır. ininininin.

tesadüfleşenlere gitsin şarkı.

kırmızı kurdele

boş bir tesisin açılışını yapmış gibi hissediyorum şu an. safi yazı yazmaktan sıkıldım. günlük tarzında yazıyordum, ama içimdekileri tam aktaramayınca sayfalara, ortaya saçma bir şey çıkıyordu. zaten bir süre sonra ben neden bunu yazdım diye soruyordum kendime. en iyisi çöpe atmaktı bu blogun selefini. başka sebepler de var aslında ama onlar bende kalsın. neyse. hala konsept üzerinde düşünüyorum. aslında yazmak zorunda değilim, doğru ama bir şey üretmediğimde(!) rahat edemiyorum. dokuzuncu ayımdayım şimdi. bekleyin kuzucuklarım.